Het idee om Stichting Children of Lekitatu op te richten is heel geleidelijk gegroeid. De oorsprong is dat mijn jongere zus en ik in Moshi - Tanzania zijn geboren. Negen jaar hebben wij daar gewoond, totdat mijn ouders in 1962 besloten naar Nederland terug te keren.
Als je in zo’n prachtig land hebt gewoond, waar je vanuit je tuin de Kilimanjaro kunt zien, dan blijft er altijd een bepaalde binding bestaan.
Met de jaren groeide het idee iets terug te doen voor de arme bevolking in Tanzania.
Helaas is het er, door allerlei omstandigheden, pas in 2007 van gekomen om mijn geboorteland terug te zien. Samen met mijn zus en onze partners zijn wij 2 weken door Tanzania getrokken. Ons doel was een combinatie van iets terug te vinden van het verleden, als ook te genieten van de pracht van flora en fauna van Tanzania. Tijdens onze safari is er tussen ons en de reisgids een vriendschap ontstaan en hebben bij een ontmoeting kennis gemaakt met zijn familie. Zijn zus Eunice was net een stichting voor kansarme kinderen gestart in Lekitatu, waar zij zelf woont.
Hier zag ik mijn kans iets te kunnen doen voor een groep kinderen die in armoede leven, in het land waar ik zoveel goede herinneringen aan heb. Sindsdien steunen wij Eunice en haar stichting HEDO en voelen wij ons steeds meer betrokken bij de stichting.
Het vertrouwen in elkaar is wederzijds gegroeid en wij hebben meer inzicht gekregen in de gebrekkige middelen die HEDO tot zijn beschikking heeft, zowel financieel als materieel.
Dit heeft mij ertoe gebracht geld te willen inzamelen om HEDO meer mogelijkheden te bieden zich te ontwikkelen in het belang van de kinderen. De enige manier om dit goed te doen is het opzetten van een aparte stichting in Nederland.
